Je fietst dan eerst richting vuurtoren en na een paar kilometer kun je rechtsaf via een fietspad, dat door een vogelreservaat loopt, naar Les Portes.
Dit gebied is moerasachtig en bestaat voor een groot deel uit verlaten "zoutwinnerijen".
Bij een enkele wordt nog zeewater verdampt om zout te winnen.
Het meeste zout wordt van de bodem van de waterbekkens geschraapt, heeft een groffe korrel en is bruin-grijs van kleur.
Maar er blijkt ook een klein beetje zout aan de opervlakte van het water te drijven, wit en met een heel fijne korrel.
Dit zout wordt voorzichtig van het water geschept en wordt "fleur de sel" genoemd.
Schijnt een betere smaak te hebben dan het andere of gewone zout en is dus behoorlijk duur.
In Les Portes wonen, zoals op meer plaatsen op het eiland, relatief veel kunstenaars.
Er zijn in dit plaatsje ook heel goede galerieen.
Naast het kweken van oesters en het verpakken van zout, wordt op Ile de Re vrij veel wijn gemaakt.
De witte vonden wij lekker, de andere 2 kleuren hebben we nog niet geproefd, helaas.
Bij de oude haven in Ars, staat een huisje dat in het verleden het eindstation was van een spoorlijn over het eiland.
Dit huisje is nu in gebruik door een kunstschilder, die daar zijn spullen verkoopt.
Vanmiddag hebben we het wat rustig aan gedaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten